به گزارش زنان بیدار ، فرمانداری بوکان که شامگاه ۱۳ اسفند ۱۴۰۴ در جریان حمله هوایی مشترک اسرائیل و آمریکا هدف قرار گرفت، امروز به یکی از نمادهای حادثه‌ای تلخ و در عین حال روایتگر ایستادگی مردم این شهرستان تبدیل شده است؛ جایی که نام ۱۲ شهید جنگ رمضان با حافظه مردم گره خورده و اکنون مطالبه اصلی شهروندان، بازسازی، جبران خسارت‌ها و بازگشت آرامش به زندگی روزمره است.
وقتی یک ساختمان، بخشی از حافظه یک شهر می‌شود
فرمانداری‌ها معمولاً با میزهای اداری، نامه‌ها، جلسات و تصمیم‌های مدیریتی شناخته می‌شوند؛ اما فرمانداری بوکان در روزهای اخیر، معنایی فراتر از یک ساختمان اداری پیدا کرده است.
دیوارهای آسیب‌دیده این مجموعه، بخشی از خاطره شبی را در خود جای داده‌اند که برای مردم بوکان با اضطراب، خسارت و از دست رفتن شماری از شهروندان همراه شد.
رضا رحمانی، استاندار آذربایجان‌غربی، در جریان سفر به بوکان و با حضور مسئولان شهرستان، در محل فرمانداری حاضر شد و یاد و نام ۱۲ شهید گلگون‌کفن جنگ رمضان را گرامی داشت.
حضور مسئولان در این نقطه، بیش از آنکه صرفاً یک بازدید اداری باشد، تأکیدی بر ضرورت دنبال کردن سرنوشت مردمی بود که پیامدهای حادثه را در خانه، محل کار و زندگی روزمره خود لمس کرده‌اند.
نام شهدا؛ در میان آوارها، در میان خاطره‌ها
در هر حادثه‌ای، آمارها تنها بخشی از واقعیت را بیان می‌کنند.
پشت هر نام، خانواده‌ای قرار دارد؛ مادری، پدری، همسری، فرزندی و خانه‌ای که پس از فقدان یکی از عزیزانش باید زندگی را ادامه دهد.
گرامیداشت ۱۲ شهید جنگ رمضان در بوکان، فرصتی بود تا بار دیگر یادآوری شود که بازسازی یک شهر تنها با ترمیم ساختمان‌ها پایان نمی‌یابد؛ بخشی از این مسیر، توجه به خانواده‌های داغدار و آسیب‌دیده و تلاش برای کاهش رنج‌های برجای‌مانده از حادثه است.
تأکید استاندار بر یک مطالبه روشن
رضا رحمانی در این بازدید بر ادامه بی‌وقفه خدمت‌رسانی، سرعت گرفتن روند بازسازی و جبران کامل خسارت‌های واردشده به شهروندان تأکید کرد.
این سه محور، اکنون از مهم‌ترین مطالبات مطرح‌شده درباره وضعیت پس از حادثه به شمار می‌رود؛ زیرا مردم آسیب‌دیده بیش از هر چیز نیازمند آن هستند که روند بازسازی و حمایت، از مرحله سخن و وعده عبور کرده و در میدان عمل استمرار پیدا کند.
بازسازی خانه‌ها و واحدهای تجاری آسیب‌دیده، ترمیم زیرساخت‌ها و رسیدگی به وضعیت خانواده‌هایی که از حادثه متأثر شده‌اند، تنها بخشی از مسیر بازگشت شهر به شرایط عادی است.
زنان؛ نخستین شاهدان بازگشت زندگی
در بحران‌ها، بسیاری از روایت‌ها از پشت درهای خانه‌ها شکل می‌گیرد؛ جایی که زنان، مادران و همسران، در کنار فرزندان و خانواده‌های خود با تبعات یک حادثه روبه‌رو می‌شوند.
بازگشت یک محله به زندگی عادی، برای یک مادر یعنی بازگشت امنیت به خانه؛ برای یک زن شاغل یعنی امکان دوباره فعالیت کردن؛ برای یک خانواده یعنی ترمیم سقف خانه، تأمین معیشت و عبور از روزهایی که حادثه بر زندگی آنان سایه انداخته است.
از همین منظر، سرعت و کیفیت بازسازی تنها یک موضوع عمرانی نیست؛ موضوعی اجتماعی و خانوادگی است که مستقیماً با کیفیت زندگی مردم ارتباط دارد.
بوکان؛ میان خاطره تلخ و آینده‌ای که باید ساخته شود
استاندار آذربایجان‌غربی با اشاره به روحیه مردم منطقه، فرمانداری بوکان را که در جریان حمله آسیب دیده است، نمادی از مقاومت و پایداری دانست و بر پیوند یاد شهدا با اراده مردم و مسئولان برای عبور از پیامدهای حادثه تأکید کرد.
این نگاه، آینده بوکان را به یک ضرورت مهم پیوند می‌دهد: ساختن دوباره.
ساختن دوباره نه فقط ساختمان‌ها، بلکه اعتماد، آرامش، امنیت اجتماعی و امید به آینده.
شهر زمانی واقعاً بازسازی شده است که کودک دوباره با آرامش به مدرسه برود، خانواده با اطمینان به خانه بازگردد، مغازه‌دار بتواند فعالیت اقتصادی خود را از سر بگیرد و شهروندان احساس کنند زندگی پس از یک شب تلخ، دوباره جریان پیدا کرده است.
مطالبه‌ای که باید شنیده شود
اکنون مهم‌ترین پرسش، چگونگی و سرعت تحقق وعده جبران خسارت‌هاست.
مردم بوکان انتظار دارند رسیدگی به خسارت‌های واردشده با دقت، سرعت و شفافیت انجام شود و خانواده‌های آسیب‌دیده در مسیر بازسازی تنها نمانند.
در کنار این موضوع، استمرار خدمات عمومی و تسریع در بازسازی مجموعه‌های آسیب‌دیده نیز اهمیت دارد؛ چرا که توقف یا کندی خدمات اداری و عمومی می‌تواند آثار بحران را طولانی‌تر کند.
از یاد شهدا تا ساختن فردا
بوکان امروز میان دو تصویر ایستاده است؛ تصویری از شبی تلخ که آثار آن بر بخشی از شهر باقی مانده و تصویری از فردایی که باید با تلاش مردم و مسئولان ساخته شود.
یاد ۱۲ شهید، بخشی از حافظه این روزهای شهرستان است؛ اما آینده بوکان نباید تنها با خاطره یک حادثه تعریف شود.
آینده باید با بازسازی، خدمت، حمایت از خانواده‌ها، جبران خسارت‌ها و بازگشت آرامش به زندگی مردم نوشته شود.
فرمانداری بوکان شاید هنوز نشانه‌هایی از آن حادثه را بر پیکر خود داشته باشد، اما روایت امروز این ساختمان می‌تواند روایت دیگری نیز باشد؛ روایتی از شهری که در برابر روزهای دشوار ایستاد و اکنون چشم به روزهای بهتر دوخته است.
روایت زنان بیدار؛ صدای زندگی پس از حادثه
برای «زنان بیدار»، بوکان فقط خبر یک ساختمان آسیب‌دیده نیست.
بوکان، روایت خانواده‌هایی است که باید دوباره زندگی را از سر بگیرند؛ مادرانی که چشم به آینده فرزندانشان دارند؛ زنانی که در کنار خانواده‌های خود بار روزهای سخت را به دوش می‌کشند و شهری که باید فرصت بازگشت به زندگی عادی را پیدا کند.
بازسازی واقعی، زمانی آغاز می‌شود که امید از پشت پنجره‌های خانه‌های آسیب‌دیده دوباره دیده شود.
و شاید مهم‌ترین تصویر امروز بوکان همین باشد:
شهری زخمی، اما زنده؛ داغدار، اما ایستاده؛ آسیب‌دیده، اما چشم‌انتظار فردایی که باید با دست‌های مردم و مسئولان ساخته شود.
«زنان بیدار؛ روایتگر زخم‌ها، صدای امید و همراه زندگی تا فردای روشن.»
ارسال نظر